Pomoc

Dom w TensorCAD rysuje się jak w programie CAD: najpierw osie, potem fundament, ściany kolejnych kondygnacji i stropy. Na tym, co narysujesz, program sam układa elementy z katalogu i liczy zestawienie materiałów.

Pierwsze kroki

Przy pierwszym uruchomieniu edytor proponuje samouczek. Uruchomisz go też w każdej chwili w menu „Pomoc” na górnym pasku. Każdy krok samouczka sam sprawdza, czy jest zrobiony.

Osie (O). Postaw osie cyfrowe i literowe kliknięciem albo wpisz ich współrzędne z klawiatury. Narzędzia przyciągają się do osi i ich przecięć.
Fundament (L, T, P). Ławy ze ścianami fundamentowymi rysujesz po osiach, stopy wstawiasz kliknięciem, a płytę fundamentową obrysem.
Ściany (S). Wybierz kondygnację i typ ściany, potem klikaj narożniki. Zamknięty obrys ma ocieplenie na zewnątrz.
Stropy i posadzki (P). W panelu płyty przycisk „Strop nad obrysem ścian” dodaje strop po licu zewnętrznym muru. Posadzkę w pomieszczeniu dodasz z jego panelu.
Okna, drzwi, pomieszczenia i schody (N, J, Q, H). Wstawiasz je kliknięciem, a nadproża, stolarka, pola i otwory w stropie powstają same.
Dach (G). Prostokąt nad ścianami najwyższej kondygnacji: więźba i pokrycie dachówką z zestawieniem i robocizną.
Komin (I). Komin systemowy z kondygnacji ponad dach według przepisów, z otworami w stropach i wycięciem w więźbie.

TensorCAD jest w wersji testowej (beta). Uwagi i błędy wyślesz z menu „Pomoc” → „Zgłoś uwagę lub błąd”; e-mail ma od razu numer wersji programu. Edytor działa na komputerze z myszą i ekranem szerokim na co najmniej 900 px.

Narzędzia rysowania

Narzędzia są na wstążce w kolorowych grupach (konstrukcja, ściany i otwory, stropy i dach, przestrzeń), a każde ma skrót klawiszowy – literę w rogu przycisku. Opcje wybranego narzędzia są w pasku pod wstążką. Parametry nowego obiektu (wymiary, typ, kondygnacja) ustawiasz w panelu po prawej, zanim klikniesz na scenie. Duch obiektu pod kursorem pokazuje, co powstanie. Prawy przycisk kończy rysowaną linię, a bez niej wyłącza narzędzie, tak jak Esc.

Narzędzie	Skrót	Jak go używać
Wskaż	`Esc`	Kliknięty element pokazuje swoje właściwości; z karty elementu przejdziesz do obiektu.
Węzły	`W`	Zaznaczanie obiektów, przeciąganie węzłów i przekształcenia (patrz Edycja).
Oś	`O`	Oś cyfrowa albo literowa (przełącznik na wstążce). Kliknięcie stawia ją co skok osi, Tab albo cyfra otwiera pole współrzędnej.
Ława	`L`	Ława ze ścianą fundamentową z kanoldów albo żelbetu: klikaj kolejne punkty osi, powrót do pierwszego zamyka obrys.
Stopa	`T`	Stopa fundamentowa kliknięciem w środku. Przycisk „Na przecięciach osi” wstawia stopy wszędzie naraz.
Ściana	`S`	Łańcuch albo prostokąt po osi muru lub licu. Spacja przenosi ścianę na drugą stronę linii.
Słup	`K`	Słup żelbetowy kliknięciem w środku, także na wszystkich przecięciach osi. Słup w ścianie wycina mur.
Belka	`B`	Belka żelbetowa od punktu do punktu. Belka na ścianie jest wieńcem i obniża mur.
Okno, Drzwi	`N` `J`	Najedź na ścianę i kliknij środek otworu. Nadproża, parapety i stolarka powstaną same, a otwór jedzie razem ze ścianą. Zaznaczonym drzwiom wybierzesz stronę zawiasów i uchylenie skrzydła (do środka).
Pomieszczenie	`Q`	Kliknij wewnątrz obszaru zamkniętego ścianami: obrys biegnie po licach, a pole, obwód i kubatura liczą się same.
Schody	`H`	Proste albo dwubiegowe: kliknij pierwszy stopień, potem kierunek wejścia. Strop nad schodami dostaje otwór sam.
Dach	`G`	Dwu- albo czterospadowy: kliknij dwa przeciwległe narożniki obrysu ścian po licu ocieplenia albo użyj przycisku „Dach nad obrysem ścian”. Krokwie, murłaty, jętki, łaty, kontrłaty, dachówki i gąsiory układają się same, a nad ścianami pod szczytami dachu dwuspadowego powstają ściany szczytowe docięte pod krokwie, zwieńczone wieńcem skośnym.
Komin	`I`	Kliknij środek komina; rośnie od podłogi wybranej kondygnacji z elementów 36 × 36 × 33 cm (1–3 przewody). Wierzch liczy się sam: do 1,5 m od kalenicy 60 cm ponad nią, dalej nie niżej niż linia 12° w dół od kalenicy i 30 cm nad połacią; możesz też wpisać własny. Stropy dostają otwór, krokwie, łaty i dachówki są wycięte 5 cm od komina, na gruncie komin stoi na stopie, a obróbka blacharska i montaż (mb) są w zestawieniu.
Działka	`U`	Klikaj kolejne punkty granicy działki, obrys zamyka się sam (prawy klik kończy). W panelu projektu, w sekcji „Działka”, zobaczysz pole działki, powierzchnię zabudowy po licu ścian i odległość ścian od każdej granicy. Ściana z oknami albo drzwiami zwrócona w stronę granicy (kąt do 45°) powinna stać co najmniej 4 m od niej, bez otworów 3 m (§ 12 warunków technicznych); krótsze odległości są na scenie pomarańczowe i trafiają do uwag. Granice zapisują się w pliku .ifc jako obrys IfcSite z polem działki.
Płyta	`P`	Płyta fundamentowa, strop (żelbetowy albo Teriva: belki i pustaki w świetle murów, wieniec na murach) albo posadzka o dowolnym obrysie: klikaj narożniki, prawy przycisk kończy.

Rysowanie dokładne

Przyciąganie. Kursor przyciąga się kolejno do węzła, narożnika lica ściany, przecięcia osi, środka odcinka, osi, linii i lica, wyrównania z węzłem, a na końcu do siatki. Znacznik przy kursorze pokazuje, do czego się przyciągnął.
Orto. Przełącznik na pasku stanu ogranicza odcinki do kierunków poziomego i pionowego na rzucie.
Długość z klawiatury. Po pierwszym punkcie wpisz długość w jednostce z ustawień i zatwierdź Enterem; odcinek pójdzie w stronę kursora.
Kondygnacje. Ściana, słup, belka, posadzka, pomieszczenie i schody rysują się na wybranej kondygnacji. Pozostałe kondygnacje widać na szaro.
Jednostki. W menu „Plik” → „Ustawienia programu” wybierzesz milimetry, centymetry albo metry. Rzędne zostają w metrach, jak na rysunkach.

Edycja

W narzędziu Węzły kliknięcie zaznacza obiekt, a Shift+klik dokłada albo zdejmuje go z zaznaczenia. Przeciągnięcie po pustym miejscu rysuje okno zaznaczania: w prawo zaznacza obiekty całe w oknie, w lewo także przecięte. W 3D okno rysuje się z Shift. Pojedyncza ściana, ława albo belka ma wymiar tymczasowy, a kliknięcie go zmienia długość.

`M`	Przesuń: punkt bazowy, potem cel albo wpisana odległość.
`C`	Kopiuj: kolejne kliknięcia stawiają kolejne kopie od tego samego punktu bazowego.
`R`	Obróć wokół punktu o wskazany albo wpisany kąt.
`X`	Lustro względem prostej przez dwa punkty; ściany zachowują ocieplenie na zewnątrz.
`A`	Szyk: liczba kopii na wstążce, odstęp wskazany dwoma punktami.
`F`	Odsuń ściany, ławy, belki i obrysy płyt równolegle; kliknięcie wskazuje stronę.
`E`	Przytnij/wydłuż: najpierw krawędź (obiekt liniowy albo oś), potem obiekty, które mają do niej dojść.
`D`	Podziel obiekt liniowy w klikniętym punkcie na dwie części.
`Delete`	Usuń zaznaczone obiekty. Otwory znikają razem ze swoją ścianą.
`Ctrl`+`Z` / `Ctrl`+`Y`	Cofnij i ponów; podpowiedź na przyciskach mówi, co zostanie cofnięte.

Biały węzeł przeciągnięty myszą przesuwa koniec ściany, ławy albo belki, narożnik płyty, słup albo stopę. Przesunięcie osi przenosi węzły, które na niej leżą.

Wykończenie: tynki, farby i podłogi

Typy ścian „z tynkiem” mają tynk gipsowy 1,5 cm od środka, a ściany ocieplone tynk elewacyjny na styropianie. W panelu zaznaczonej ściany wybierzesz kolor ściany od środka i kolor elewacji, a w panelu pomieszczenia – kolor wszystkich ścian wokół niego i podłogę: jastrych, panele, terakotę albo gres z kolorem. Tynki, farba i podłogi trafiają do zestawienia (kategoria „Tynki i malowanie”, „Posadzki”) z robocizną, a kolory do widoku 3D i pliku IFC.

Widok

Przełączniki widoku są na pasku w lewym górnym rogu sceny.

3D i Rzut 2D. Rzut pokazuje wybraną kondygnację przeciętą metr nad podłogą. Przycisk „Dopasuj” ustawia kamerę na cały projekt.
Spacer. Widok z oczu człowieka: W/S albo strzałki – przód i tył, A/D albo ←/→ – krok w bok, Shift – bieg, ruch myszy – rozglądanie się (kliknięcie blokuje kursor, żeby obracać się bez końca; Esc go zwalnia). Wchodzisz po stopniach i schodach, ściany zatrzymują, a drzwi otwierają się, gdy do nich podchodzisz. Spacer zaczyna się przed drzwiami wejściowymi, Esc (przy zwolnionym kursorze) wraca do 3D.
Wygląd. Jasny albo ciemny interfejs (albo jak w systemie) wybierasz w menu „Plik” → „Ustawienia programu”; scena i wydruki zostają jasne.
Drzewo obiektów. Po lewej: osie, kondygnacje, rodzaje obiektów i obiekty. Oko ukrywa gałąź, a przycisk „2D” otwiera rzut kondygnacji.
Elementy i bryły. Elementy to pojedyncze pustaki, płyty i pręty, a bryły to uproszczony podgląd. „Docinki”, „Wykopy” i „Zbrojenie” w menu „Pokaż” włączają ich podgląd. „Zasypany” pokazuje teren po zasypaniu wykopów: trawa sięga samej ściany i zasłania fundamenty; w spacerze teren jest zawsze zasypany. „Render” (w 3D i w spacerze) pokazuje dom pod niebem, w słońcu z miękkimi cieniami i na trawie, bez osi, granic i pomocy rysunkowych; „Zapisz obraz” zapisuje widok jako PNG w podwójnej rozdzielczości ekranu.
Suwaki. Kondygnacje i warstwy materiałów zdejmujesz od góry i od zewnątrz, a pasek etapów pokazuje budowę krok po kroku.

Zestawienie i koszt

„Zestawienie” liczy materiały z ułożonych elementów (z docinkami i opakowaniami) oraz robociznę. Otwiera się na całym ekranie: przy każdej pozycji wpisujesz cenę netto ze swojego składu albo stawkę wykonawcy (Tab przechodzi do następnej), a wartości i sumy z VAT 23% na materiały i 8% na robociznę przeliczają się od razu. Pozycje bez ceny są oznaczone na żółto i nie wchodzą do sumy; „Pokaż tylko bez ceny” zostawia same braki. Ceny zapisują się w pliku projektu. Zestawienie pobierzesz jako CSV do Excela. To szacunek do planowania, a nie kosztorys inwestorski.

Dokumentacja

„Dokumentacja” składa arkusze A4 z ramką i tabliczką: rzuty kondygnacji, przekrój A-A (linię przekroju przeciągasz na rzucie), elewacje z czterech stron (północ u góry rzutu, widoczne obrysy ścian, stolarki i dachu, osie i rzędne) i zestawienie. Wszystkie arkusze pobierzesz jako PDF, rysunki jako DXF do programów CAD (zapiszesz go tam jako DWG), a bieżący arkusz jako SVG. „Plik” → „Drukuj kartę projektu” daje kartę projektu A4 z widokiem 3D, rzutem i kosztami.

Pliki i IFC

Autozapis. Projekt zapisuje się sam w Twojej przeglądarce; nie wysyłamy go na serwer.
Zapisz plik. Projekt zapisuje się jako IFC4: model dla programów BIM i dane do dalszej edycji w TensorCAD.
Plik → Otwórz plik. Plik z TensorCAD otwiera się do edycji i zamyka wczytane wcześniej modele IFC (tak samo „Nowy”). Model IFC z innego programu dochodzi do sceny obok projektu (także przyciskiem „+ Model IFC”), a jego ściany, płyty, słupy i belki możesz przejąć do projektu. Ten sam plik drugi raz się nie wczytuje.
Biblioteka. Wyposażenie, produkty z katalogu i Twoje obiekty z plików IFC producentów, które zostają w Twojej przeglądarce.
Udostępnij. Kopiuje link, który otwiera ten projekt w dowolnej przeglądarce.